Catro liñas sobre Catalunya

Pequeno comentario sobre os acontecementos políticos intensos que vivimos estes días.

Catalunya leva moito tempo intentando dialogar, nos últimos anos até 18 veces lle solicitou ao goberno central diálogo para mudar o seu status, que fixo España? Sempre dixo non.

Podería dicirse que coas leis pasa como coas linguas, non poden manterse indefinidamente inmutábeis, as linguas que non mudan son as que están mortas. Coas leis é o mesmo, se non se actualizan e non recollen o sentir da xente non serven para nada. Por outra banda, tampouco temos as mesmas leis que hai 100, 200 anos verdade? Pois iso. En Catalunya existe unha base social moi importante que non lle gusta o estado actual das cousas e polo tanto queren decidir o seu futuro, o que non se pode é ficar inmóbil ou dar sempre a negativa por resposta.

Hoxe o Govern, fai o que lle pedían certas persoas e partidos, non declarar a independencia co fin de tender a man ao diálogo, basicamente niso consiste a política, en escoitar e tentar chegar ao entendemento. A unhas persoas gustarálles a e a outras non.

Agora ben, para chegar a un entendemento, hai que ter vontade de chegar a el, cousa que até o de agora non tivo ningún goberno central porque “la ley es la ley”. Curioso que isto non lles acordara cando prevaricaban, desfalcaban ou mesmo cando mudaban a Constitución en 15 días para pór o pagamento da débeda por riba do interese social.

Entendo que haxa xente que estea en contra da independencia, é lexítimo, tamén a hai quen está a favor dela, o que non se pode é manter o estado das cousas á forza bruta ou porque nada se quere tocar. É incríbel e preocupante que nestes días hai moitas faltas de respecto para quen pensa diferente e defende o dereito a que os pobos decidan o seu futuro. Mesmo hai fascistas que agreden impunemente a persoas que se manifestan pacificamente. Malia este ambiente e con todo o sistema en contra, tamén somos moitas persoas as que pensamos que desde o respecto todo se pode.

En fin, como ben dixo Catelao, “a loita nobre e leal das ideas é a que asegura o progreso” pois saibamos progresar.

Seguir lendo “Catro liñas sobre Catalunya”

Sentidiño común, o menos común dos sentidos

Foto familia no Parlamento de Galiza
Foto familia no Parlamento de Galiza

Sentidiño Común, como se adoita dicir, o menos común dos sentidos, alomenos para algunhas persoas.

O martes 19 de decembro produciuse no Parlamento Galego a defensa da iniciativa lexislativa popular (ILP) para garantir os dereitos lingüísticos no ámbito socioeconómico. Unha proposta que contou con case 30.000 asinantes, asociacións empresariais, de comerciantes, consumidores/as, sindicais, culturais e co voto favorábel de BNG, PSdeG e En Marea.

Seguir lendo “Sentidiño común, o menos común dos sentidos”

ILP Sentido Común, grazas!

Hoxe é un día importante para min. Hoxe remata unha intensa e extensa campaña de difusión, socialización e recollida de apoios para unha inciativa de lei que promove A Mesa pola Normalización Lingüística, para garantir os dereitos lingüísticos no eido socioeconómico.

Durante uns meses estiven traballando e esforzándome para que a ILP “Sentido Común” chegase a moitos concellos, eventos e mesmo festas, hoxe rexistramos no Paralmento de Galiza a proposta con máis de 28.000 apoios.

Quero agradecer publicamente a oportunidade que A Mesa me deu para traballar nun posto para o que estudei, traballar na defensa e promoción da lingua galega.
Agradecer a colaboración a todas as persoas e colectivos que apoiastes esta proposta e recollestes sinaturas, sen todas vós non tería sido posíbel.

Fica moito por facer, sen dúbida, mais hoxe subimos un chanzo importante na normalización do idioma propio de Galiza. Hoxe demostramos que existe vontade de empregar o galego sempre e en todo lugar.
Seguimos traballando, con sorriso e optimismo sempre!

A iniciativa lexislativa “Sentido Común” para o dereito ao uso do galego no ámbito económico rexístrase con máis de 28.000 apoios

Concelleiros que ofrecen hostias

Onte en Ribeira tivemos un pleno onde aconteceu incríbel, reprobábel e mesmo denunciábel ante a policía.

Resulta que defendín por segunda vez unha proposta, en nome do BNG, para declarar o municipio libre de circos e espectáculos con animais. Isto quere dicir que apostamos por espectáculos e circos mais que non empreguen os animais como reclamo infantil, pois entendemos que as crianzas deben ser educadas en valores que promovan o coidado e o respecto polos seres vivos.

Desde Iniciativa Progresista de Ribeira (IPR) tentouse misturar o debate comparando o maltrato e o cativerio animal con consumir leite ou carne, algo fóra de todo sentido común e que eu califiquei como “argumentos trapalleiros”. Argumento que o alcalde me obrigaría a retirar por “argumentos faltos de rigor” pois disque podía ser ofensivo. Para quen non coñeza o significado de trapalleiro, direille que unha das acepcións é que é pouco formal, que fala moito e sen tino segundo a RAG.

Unha vez rematado o pleno e xa fóra do concello, o concelleiro de IPR díxome textualmente “se me cheghas a disir iso a min, espéroche á saída do pleno e douche unhas hostias”.

Este é o talante pseudodemocrático dunha persoa que é representante público e que ante a falta de argumentos só pode ofrecer a forza bruta para ameazar e intentar intimidar a quen pensa diferente.

Van apañados comigo, pois seguirei defendo honestamente o que penso, sen importar as ameazas, defenderei os principios polos que loita e traballa o BNG e, como sempre e máis importante de todo, desde o respecto e a non violencia.

Desde os soños até conquistar as arelas, comezamos!

Boas,

hoxe retomo algo que estivera facendo durante os anos 2009-2012, que é a escrita de artigos e publicacións no meu blogue persoal. Neses catro anos estiven escribindo todo tipo de artigos nun caderno dixital que dera en chamar Nación Galega, publicacións todos elas que fican para o meu recordo e nos que se pode ver unha evolución do meu pensamento, da miña formación e tamén de min como persoa.

Tras 4 anos sen apenas escribir, só puntualmente artigos de opinión para algún xornal, volverei esbardallar para todas aquelas persoas que me queirades ler, seguir e por suposto, comentar e achegar as vosas visións.

En breve comezarei a subir máis contidos.

Camiñemos xuntos desde os soños até conquistar as nosas arelas sempre tendo presente o que ben dixo Alfonso Daniel Rodríguez Castelao no seu día, “ primeiro ser, despois triunfar ”.

Problema mundial, responsabilidade de ninguén?

Pode que este artigo sexa algo duro demais pero é a pura e crúa realidade.
Onte estaba no ordenador coa televisión acesa, estaba nun canal calquera cando de súpeto comeza unha película que se chamaba “La ciudad del silencio”.
O título non me chamou moito a atención, a dicir verdade, mais con só ver os 10 primeiros minutos é unha película que che “engancha” pero que tamén pode facer que cambies de canle pola dureza das imaxes.
Se cambiásemos pola dureza non habería problema pero aquí, o caso, é que se cambias é porque nos doe ver a realidade desta merda de mundo no que vivimos. Sinto empregar este tipo de palabra pero é que estou moi cabreado co que vin. Non só cabreado senón que tamén me sentín impotente por non poder facer nada ante uns feitos tan terribles e tremendamente desoladores.
Recoméndovos que vexades a película porque é tremendamente dura pero fai que un poida ver a realidade. Esta realidade moitas veces é contada e por nós é sabida, mais non te das conta da gravidade dos feitos ata que chos presentan en imaxes.
A dita película, comeza dicindo que é unha réplica de feitos reais. Non vos vou dicir de que vai pero si que trata sobre un problema moi grave, non só nos países en vías de desenvolvemento (nos cales se acentúa máis o problema) senón que tamén afecta ós países desenvolvidos (que obvian as súas responsabilidades). Teño que dicir que este mundo é unha puta merda, que ás veces pensas que qué fan os empresarios, os políticos, a policía, a sociedade, os traballadores, etc para que este mundo non sexa como é hoxe en día. A min en particular, esta película cabreoume moito e por iso á 1:15 da noite estou escribindo isto.
Ó igual que este problema, hai outros moitos non vou a negalo eu, xa que é ben sabido (ou non, igual me trabuco) pero que este pode ser un dos máis graves.
Cando vexades a película, por favor escribídeme a vosa opinión e que credes vós.